Yes muren klaar
Door: Wendy
Blijf op de hoogte en volg jeremy
17 Maart 2019 | Nicaragua, San Juan del Sur
Zo na 6 dagen hebben we de muren geplaatst.
De aannemer die komt stuken kwam langs en stond vol bewondering te kijken.
Hij heeft wel 3 keer gezegd ik ben zeer onder de indruk dat jullie dit met z,n tweeën hebben gedaan.
Hij dacht dat we hier wel een week of 2 over zouden doen.
Ik zei nog je kan ons inhuren hoor haha.
Donderdag komt hij stuken, want woensdag worden de ramen gebracht.
De mannen van de ramen dachten dat zij de ramen moesten plaatsen maar ook dat doen wij zelf, dit vonden ze wel vreemd, want dat gebeurd hier dus bijna niet denk ik.
Het huis is echt groot, of we denken het want wonen al een jaar of 8 op een zeer kleine oppervlakte, en dan is dit toch wel gigantisch.
Ook de geur van het dak is zo heerlijk om te ruiken, en het is zo koel in huis.
Ook dat zei de aannemer dat wij er wel heel erg goed hebben over nagedacht, met de stand van de zon de ramen en de wind die er door kan blazen.
Ja we zijn hier al jaren mee bezig en hebben heel wat tekeningen gemaakt, en ook dat is wel tig keer veranderd.
Er zal heus nog wel iets zijn dat we denken dat had anders gemoeten maar denk dat je dat altijd wel zou houden.
Onze lieve buurvrouwtje Precilla , ze doet zo veel voor ons, en zorgt ook nog dat we een koud glaasje drinken krijgen als we aan het werk zijn.
Ze zei ook dat zij wel stroom kreeg omdat ze maar 110 volt heeft aangevraagd.
Maar ze bood gelijk aan om ons huis door te lussen naar haar huis zodat we in oktober stroom hebben, dat kind heeft zelf niks en zij en haar man werken 6 dagen per week. maar staan wel klaar voor ons.
Dit is natuurlijk heel erg lief maar we moeten toch zelf stroom hebben, dus word wel een privé paal en transformator ben ik bang voor.
Ze is toch wel heel anders als haar zus, daar hebben we niet veel mee.
Het is wel een beetje jammer maar ja je kan nou een maal niet verwachten dat het met elk persoon klikt.
Uit dankbaarheid hebben we Precilla ook een raam gegeven.
Ik zei kom op naar de winkel samen met mij en zoek maar een raam uit.
Dat kind wist niet wat er over kwam.
Ze zit al een jaar met dicht getimmerde ramen, en is hard aan het sparen voor de ramen en als het goed is kan ze die in oktober pas kopen, ze was zo blij.
En voor ons is die 50 euro niet echt veel en het heeft achter af ook nog zijn voordeel want als er nu iemand op ons land komt kan ze uit het raam kijken, zoals ze zelf al gelijk zei.
Als we in Nederland zijn houd ze ook de boel in de gaten, dit is wel een lekker gevoel om iemand te hebben die een beetje oplet.
Ons mannetje Ramon heeft al het afval van het ijzer gekregen, kan hij inleveren en krijgt er wat geld voor, en wij zijn er van af.
Ook dat is zo een schat van een man, want kwam vandaag met een palm aan die hij gestekt had.
Na een week heel hard werken, zijn we wel moe maar voldaan en natuurlijk trots op wat we in zo een korte tijd samen hebben neer gezet.
Morgen gaan we we naar de stad Rivas om spullen te bestellen voor het stuken en buizen voor elektra en water, en voor het plafon op het terras, want nu kunnen ze als ze willen over de muur klimmen.
Tot nu toe valt het wel mee met stelen maar je weet maar nooit.
En het moet afgesloten kunnen worden als we naar Nederland gaan.
Zo vandaag gaan we ons belonen met een etentje lekker een pizza, dit hebben we wel verdient vinden we zelf.
Morgen dus een shop dag en dinsdag binnen aan de gang, hebben we toch nog een dagje rust.
Vrijdag hebben we gepland om de grens over te gaan voor een visum, en hopelijk kunnen we er gelijk weer in.
We geven de aan nemer de sleutel van onze mooie deur want de spullen gaan wel het huis in.
De aannemer die komt stuken kwam langs en stond vol bewondering te kijken.
Hij heeft wel 3 keer gezegd ik ben zeer onder de indruk dat jullie dit met z,n tweeën hebben gedaan.
Hij dacht dat we hier wel een week of 2 over zouden doen.
Ik zei nog je kan ons inhuren hoor haha.
Donderdag komt hij stuken, want woensdag worden de ramen gebracht.
De mannen van de ramen dachten dat zij de ramen moesten plaatsen maar ook dat doen wij zelf, dit vonden ze wel vreemd, want dat gebeurd hier dus bijna niet denk ik.
Het huis is echt groot, of we denken het want wonen al een jaar of 8 op een zeer kleine oppervlakte, en dan is dit toch wel gigantisch.
Ook de geur van het dak is zo heerlijk om te ruiken, en het is zo koel in huis.
Ook dat zei de aannemer dat wij er wel heel erg goed hebben over nagedacht, met de stand van de zon de ramen en de wind die er door kan blazen.
Ja we zijn hier al jaren mee bezig en hebben heel wat tekeningen gemaakt, en ook dat is wel tig keer veranderd.
Er zal heus nog wel iets zijn dat we denken dat had anders gemoeten maar denk dat je dat altijd wel zou houden.
Onze lieve buurvrouwtje Precilla , ze doet zo veel voor ons, en zorgt ook nog dat we een koud glaasje drinken krijgen als we aan het werk zijn.
Ze zei ook dat zij wel stroom kreeg omdat ze maar 110 volt heeft aangevraagd.
Maar ze bood gelijk aan om ons huis door te lussen naar haar huis zodat we in oktober stroom hebben, dat kind heeft zelf niks en zij en haar man werken 6 dagen per week. maar staan wel klaar voor ons.
Dit is natuurlijk heel erg lief maar we moeten toch zelf stroom hebben, dus word wel een privé paal en transformator ben ik bang voor.
Ze is toch wel heel anders als haar zus, daar hebben we niet veel mee.
Het is wel een beetje jammer maar ja je kan nou een maal niet verwachten dat het met elk persoon klikt.
Uit dankbaarheid hebben we Precilla ook een raam gegeven.
Ik zei kom op naar de winkel samen met mij en zoek maar een raam uit.
Dat kind wist niet wat er over kwam.
Ze zit al een jaar met dicht getimmerde ramen, en is hard aan het sparen voor de ramen en als het goed is kan ze die in oktober pas kopen, ze was zo blij.
En voor ons is die 50 euro niet echt veel en het heeft achter af ook nog zijn voordeel want als er nu iemand op ons land komt kan ze uit het raam kijken, zoals ze zelf al gelijk zei.
Als we in Nederland zijn houd ze ook de boel in de gaten, dit is wel een lekker gevoel om iemand te hebben die een beetje oplet.
Ons mannetje Ramon heeft al het afval van het ijzer gekregen, kan hij inleveren en krijgt er wat geld voor, en wij zijn er van af.
Ook dat is zo een schat van een man, want kwam vandaag met een palm aan die hij gestekt had.
Na een week heel hard werken, zijn we wel moe maar voldaan en natuurlijk trots op wat we in zo een korte tijd samen hebben neer gezet.
Morgen gaan we we naar de stad Rivas om spullen te bestellen voor het stuken en buizen voor elektra en water, en voor het plafon op het terras, want nu kunnen ze als ze willen over de muur klimmen.
Tot nu toe valt het wel mee met stelen maar je weet maar nooit.
En het moet afgesloten kunnen worden als we naar Nederland gaan.
Zo vandaag gaan we ons belonen met een etentje lekker een pizza, dit hebben we wel verdient vinden we zelf.
Morgen dus een shop dag en dinsdag binnen aan de gang, hebben we toch nog een dagje rust.
Vrijdag hebben we gepland om de grens over te gaan voor een visum, en hopelijk kunnen we er gelijk weer in.
We geven de aan nemer de sleutel van onze mooie deur want de spullen gaan wel het huis in.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
